เกาเหลาเลิฟเวอร์

จะมีอยู่เมนูหนึ่งที่ครอบครัว หรือ เพื่อนฝูงจะรู้กันดีว่าเป็นเมนูโปรด และ ผมกินมันได้ประจำทุกวัน เป็นปีๆ ถึงโดยปกติผมจะเป็นคนกินอะไรซ้ำๆ กันอยู่แล้ว แต่มันก็ต่างกันกรณีที่ว่า

ตัวอย่างเช่น ผมกินข้าวไข่เจียวหมูสับ ร้านเดิมมาปีนึงเป็นมื้อเย็น แต่นั่นถ้ามื้อเย็นผมไปกินร้านอื่น ผมไม่เคยสั่งข้าวไข่เจียวหมูสับกินเลย บางเมนูกินซ้ำได้ แต่ต้องเป็นร้านเดิมเท่านั้น

กลับกันกับเมนู “ต้มเลือดหมู” หรือ เกาเหลาหมูตำลึง ต้มเลือดจิ้งจู่ฉ่าย หรือ อะไรก็ตามแต่ที่ ผมนิยามว่าเป็นต้มที่มีน้ำซุปใส มีเครื่องใน หมูสับ เลือดหมู ที่ลวกเสร็จแล้ว เป็นส่วนประกอบ ถ้าเป็นเมนูแบบนี้เจอร้านไหนผมก็ลองทุกร้าน เรียกว่าเป็นเมนูโปรดที่ ถ้ามีใครสักคนมาถามว่าเมนูไหนที่คุณสามารถกินเป็นเมนูเดียวไปได้ตลอดชีวิต ผมไม่ลังเลเลยที่จะตอบว่าเป็นเมนูนี้

เอาละตอนนี้ผมก็กลับมาทำ blog แล้ว นอกจากแฟนคลับอันดับหนึ่ง ที่ตั้งไว้ว่าจะเข้ามาอ่านมากที่สุด คือตัวผมเอง ผมก็ยังนึกไม่ออกเลยว่าผู้อ่านใน blog นี้จะเป็นใครอื่น ได้อีกบ้าง

จึงไม่ต้อง keep look act art smart dog อะไรให้มากมาย เขียนอะไรไว้ที่เป็นประโยชน์ให้ตัวเองไว้อ่านเอาก็แล้วกัน

ผมได้สถาปนาตัวเองต่อหน้าเพื่อนฝูงว่าเป็น “ราชาเกาเหลา” หรือ “King of clear soup” แบบไม่ต้องให้ใครมาสรรเสริญ หรือ แต่งตั้งให้เสียเวลา เพราะฉะนั้นแล้ว ผมจึงได้เพิ่มเมนู Foods ขึ้นมาเพื่อบันทึกการรีวิวอาหารที่ผมได้ลองกิน ร้านที่ผมชอบ ไว้เป็นลายแทงส่วนตัว

เพราะส่วนมากผมชอบกินร้านเก่าๆ แก่ๆ ไอประเภทที่ชอบขึ้นป้ายว่า รับเงินสด ไม่ยอมรับ QR payment เพราะกลัวสรรพากรจะมาเยี่ยมหา ร้านประเภทนี้ส่วนใหญ่ไม่ค่อยติดโผร้านดังในโซเชี่ยลแพลตฟอร์มต่างๆ เท่าไหร่นัก แต่มันเป็นร้านที่มักจะไม่ค่อยผิดหวังในเรื่องรสชาดเสมอ แม้ความสะอาด และ บรรยากาศ จะไม่ใช่สิ่งที่ตราตรึงใจเท่าที่ควร

ร้านส่วนใหญ่ที่ผมจะรีวิว คงไม่พ้นร้านประเภทที่กล่าวมาข้างต้น จึงเป็นประโยชน์อยู่บ้างถ้าหาจะบันทึกเอาไว้ เป็นลายแทงให้ตัวเองได้มาค้น ส่วนมากจะกระจายอยู่ตามจังหวัดในภาคใต้ เท่าที่ผมได้มีโอกาสอำนวย

แต่ขอออกตัวด้วยความภาคภูมิใจก่อนเลย เมนูส่วนใหญ่คงไม่พ้น “เกาเหลา” นะครับ